نسل بیدار

کروبی که با وعده 50 هزارتومانیش توانست به رغم پیش بینی ها رای خوبی در انتخابات 84 جلب کند و بر خلاف انتخابات مجلس هفتم که حتی در بین 30 نفر اول تهران نیز حضور نداشت نفر پنجم در انتخابات ریاست جمهوری سال 84 شد اما حتی از نفرات سوم و چهارم نیز بیشتر هیاهو کرد.
کروبی دوبار متوالی از مردم نه شنید. او حتی در مجلس ششم نیز رای بسیار کمی آورد و به زحمت در 30 نفر قرار گرفت و با این حال همچنان برای فردی که در انتخاباتی که توسط همفکرانش برگزار شده بالاترین رای مردمی را آورده رجز می خواند. هرچند برخی سخنان او را ناشی از وعده اصلاح طلبان به او برای ریاست جمهوری در ازای کاستن از حملاتش به آنها می دانند و شاهد ادعا را سخنان کروبی درباره تلاشهایش برای وحدت می دانند.

بد نیست ببینیم او چه چیز را مستمسک قرار داده تا به رقابت زود هنگام انتخاباتی روی بیاورد؛ دکتر احمدی نژاد اخیرا در سخنانی گفته است: «يكي از آزادسازي هاي اين دولت اين بود كه نظام اجرايي كشور را از قيد مطالبات پايان ناپذير احزاب رها كرد. اين دولت هيچ نيازي به حزب ندارد و من يك ريال هم به آن ها باج نداده و تا آخر هم نخواهم داد. دولت تلاش كرد، تا مردم را از اسارت عده اي كه خود را مالك اين مردم مي دانند، رها كند.»
وقتی دکتر احمدی نژاد سخن از مخالفت با احزاب می راند به خوبی روشن است که روی سخنش با آن دسته از احزاب است که دارای " مطالبات پايان ناپذير" بوده اند و " خود را مالك مردم می دانند". آقای کروبی اما با این سخنانش به خوبی روشن کرد که مخاطب احمدی نژاد بوده است. چرا که در جای جای سخنانش از دعوا بر سر قدرت می گوید و از اختلافات در تصاحب کرسی های قدرت سخن می راند: « همه مي‌دانند اختلاف بر سر سفره‌اي است كه در آن گوشت و مرغ و ماهي باشد. سر سفره خالي كه كسي با كسي دعوا نمي‌كند. امروز هم ما چيزي نداريم كه بخواهيم بر سر آن دعوا كنيم.»
او در این راه از امام ، مقام معظم رهبری و شهید بهشتی نیز خرج نمود؛ بی آنکه سخنان امام در ترد تفکرات حزبی خویش محور را به یاد بیاورد. بی آنکه سخنان اخیر رهبری که بارها از شیوه عملکرد احزاب گله کرده اند را مرور کند و بی آنکه به یاد بیاورد حزب بهشتی برای خدمت بود و نه برای قدرت اما کروبی خود به صراحت می گوید:" بدست آوردن قدرت با سهل انگاری شدنی نیست، همه ما باید تلاش کنیم. من در حال حاضر تمام وقتم را صرف حزب و این کار کرده ام"
آقای کروبی که زمانی که حزب خود را می خواست برپا نماید از حزبی فراگیر با همچون حزب جمهوری اسلامی دم می زد ولی اکنون به حزبی تن داده است که حتی در انتخابات شوراهای اسلامی شهر سوم نتوانست هیچ موفقیت چشمگیری برایش فراهم کند از انتخابات 88 سخن گفت تا حرف مردم را بشنود ولی گویا فراموش کرده است که مردم مدتهاست که تنفرشان را از رفتارهای حزبیی که خود کروبی نیز از آنها شاکی است اعلام کرده اند:" زماني كه قدرت وجود داشته باشد اختلافات به وجود مي‌آيد. امروز هم هيچ اختلافي نيست و همه در كنار هم هستيم. تنها عده‌ قليلي كه سرنوشت اصلاحات را به اين‌جا كشيده‌اند، با يك رنگ ديگر امروز به ميدان آمده و مي‌خواهند كلاه جديدي بر سر ما بگذارند. يقين دارم كساني كه امروز از الفت و ائتلاف دم مي‌زنند، به مجرد اين كه ما در انتخابات پيروز شويم دوباره كارهاي گذشته‌ خود را شروع مي‌كنند و هيچ عقلي هم نمي‌گويد اين مسير را دوباره طي كنيم. " آقای کروبی خودتان هم گفته اید، مردم به کسانی که اگر رای بیاورند دوباره به فکر وزن کشی احزاب می افتند و در مجلس و شوراها و دولت جنگ احزاب راه می اندازند رای نخواهند داد